Και όποιος αισθάνεται ότι τον προσβάλει το περιεχόμενο ας προσπαθήσει να ανοίξει λίγο τους ορίζοντές του και να σκεφτεί το ρόλο της σάτιρας σε έναν κόσμο που τη χρειάζεται όσο ποτέ!! Επίσης καλό θα ήταν να αναλογιστούμε τι ήταν αυτό που οδήγησε τον ηθοποιό να κάνει τα βίντεο αυτά και να κατανοήσουμε την πρακτική από την οποία πηγάζει... Προσωπικά έλιωσα στο γέλιο!!
Κι εμείς καλούμαστε να διαυκολύνουμε το έργο της αγηαπημένης μας Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας... Κάπως έτσι ξεκίνησε η δημοκρατικά διορισμένη κυβέρνηση συνασπισμού, σωτηρίας, χρεοκοπίας, όπως θέλετε πείτε τη. Λοιπόν μπορούμε να τη βοηθήσουμε να εκπληρώσει τους δημοσιονομικούς της στόχους και όταν δεν καθόμαστε στα αυγά μας, καίγεται η Αθήνα. Για τις κάμερες και πώς αναπαράγουν τα μέσα μία τέτοιου είδους είδηση έχω μιλήσει σε άλλο κείμενο, αλλά εδώ μιλάμε πλέον για μαζικές εκτελέσεις συνταξιούχων, μισθωτών, ελεύθερων επαγγελματιών, ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, εργατών ακόμα και επιχειρηματιών (αν και μάλλον μίκρο-επιχειρηματιών τύπου εστιατόριο, εμπορικό καταστημα κλπ).
Με τα μέτρα που προωθούν και τη στάση που κρατάνε μας λένε εμμέσως πλην σαφώς ότι είμαστε βάρος! Δε μας χρειάζονται και προβαίνουν σε μαζικές εκκαθαρίσεις! Αυτό που τους αρκεί είναι οι αριθμοί και τα ποσοστά! Έπαψαν να τους ενδιαφέρουν τα πρόσωπα από την ώρα που οι αγορές πήραν τα ηνία αυτού του τόπου. Από τότε που πρωτεύοντα ρόλο άρχισε να παίζει η ανταγωνιστηκότητα κι όχι η ευημερία του λαού. Αυτό πηγάζει ως συμπέρασμα από τα συμφραζόμενα: δεν τους είμαστε πια αναγκαίοι. Ποιος; Ο λαός!
Που σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος στο άρθρο 1, παρ. 3: Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Που σύμφωνα με το Σύνταγμα στο άρθρο 2, παρ. 1: Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
Προσπαθώντας να βρούμε το χαμένο τόπι, παιδιά μην πολυκουνιόμαστε, για να μην τους δυσκολεύουμε ε; Ο κινούμενος στόχος θέλει ικανό σκοπευτή και η ικανότητα δεν είναι μία από τις αρετές τους!
Αλλά πώς να κουνηθείς όταν βρίσκεσαι σε τέτοια θέση;;;;
ΥΓ: Και ΝΑΙ! Δεν κατέβηκα κάτω την Τσικνοπέμπτη! Πυροβολήστε με...
Ένα πολύ κατατοπιστικό και καυστικό βίντεο για τη μέθοδο που ακολούθησαν οι τραπεζικοί κύκλοι ανά τους αιώνες για να φτάσουμε στο σημερινό σημείο μηδέν. Κανένας δεν είναι άγιος, κανένας δεν είναι αναμάρτητος, αλλά εδώ το πράγμα ξεφεύγει. Μέσα από την υπερβολή και τους έξυπνους παραλληλισμούς μας δείχνει συνοπτικά μία αρκετά διαφωτιστική πορεία.
Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε, αν μη τι άλλο, είναι η κουβέντα του Ben Franklin:
"Αυτός που θυσίαζει την ελευθερία για την ασφάλεια, δεν αξίζει για τίποτα από τα δύο"
(He who sucrificies freedom for security, deserves neither)
Κι εμείς περιμένουμε εναγωνίως να μπούμε στην αγορά.
Η ακόμα χειρότερα στις αγορές, γιατί είναι και πολλές οι άτιμες... Η Ελλάδα μας λοιπόν πόρνη ταπεινή που περιμένει την έκδοση της στα όρνια που λυμαίνονται τις αγορές. Και θα χαρούμε όταν με το καλό ξαναγίνει. Θα είμαστε ευτυχείς και θα χαμογελάμε όταν θα έρχονται να αρπάζουν τη δημόσια περιουσία, η οποία δε θα χαρίζεται αλλά θα αξιοποιείται.
Η κερκόπορτα έχει ανοίξει και εμείς κοιτάζουμε το ηλιοβασίλεμα. Είναι αυτό το ξαφνικό ΜΠΑΜ που σε κάνει να γυρίσεις αλλού το κεφάλι σου και σε οδηγεί στο να μη δεις αυτό που έπρεπε όντως να δεις:
Η λογική απλή κι αρχαία, όλα μοιράια.
Σου δείχνουνε συνέχεια μία ωραία θέα
και πίσω σου εξελίσσεται δουλειά λίγο λαθραία
μα τα ερωτήματά σου σχετικά κατακριτέα.
Κάπως έτσι λειτούργησαν τα πράγματα και τη μέρα της Κυριακής. Οι φωτογραφίες από τα επισόδεια και τις συμπλοκές πολλές, τα βίντεο αρκετά. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει και η απαραίτητη λογική για να καταλάβουμε όλοι τι γίνεται και πώς ξεκινάει μία πυρκαγιά. Η σπίθα πρέπει να δωθεί! Και όταν αυτό δε συμβαίνει το κάνουν να συμβεί.
Αμέσως έτρεξαν όλα τα κανάλια να καλύψουν το γεγονός ότι καίγεται η Αθήνα και δεν έγινε αναφορά στην ουσία του πράγματος: για ποιο λόγο βγήκε ο κόσμος το βράδυ της Κυριακής στο δρόμο; Ήταν ένα όμορφο βράδυ και είπαν να βγουν να ξεσκάσουν; Για ποιο λόγο παρά την συνεχή τρομοκρατία από τα όργανα καταστολής ο κόσμος παρέμενε και δεν έφευγε; Για ποιο λόγο την ώρα που η Ελλάδα είχε στηθεί στα 10 βήματα και τελικά εκτελέστηκε με υπερψήφιση του δεύτερου μνημονίου (που σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Αδώνιδος οι όροι του είναι πολύ καλύτεροι και συμφέροντες από το πρώτο, "Αν διαβάσουν οι πολίτες το μνημόνιο θα ενθουσιαστούν) με 199 ψήφους, οι τηλεοράσεις στο εντευκτήριο της Βουλής είχαν φανατικό κοινό δείχνοντας ποδοσφαιρό;
Είναι ζήτημα κοινής λογικής ότι όταν καταστρέφεται ένας κόσμος ολόκληρος, για να μην το προσέξει κάποιος θα του κάψω το σπίτι, έτσι ώστε η προσοχή του να στραφεί εκεί, και να με αφήσει ήσυχο να δρομολογήσω τα πράγματα που θέλω να γίνουν εν αγνοία του. Και στη συνέχεια φυσικά, θα βγω συντετριμμένος και θα πω πόσο λυπημένος είμαι με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, κι ας είμαι ένας εκ των υπευθύνων της κατάστασης. Κι ας γνωρίζω ότι με τη βοήθειά μου ο κόσμος, που κάνει τη χώρα, έχει βρεθεί σε τέτοιο σημείο, που εκφάνσεις βίας, οποιουδήποτε βαθμού, είναι όχι απλώς δικαιολογημένες αλλά και επιβεβλημένες....
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, που λέτε, και εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές την άλλη μέρα...
Υ.Γ. Καταγγελία του ανεξάρτητου βουλευτή Πρεβέζης Παπαχρήστου: αντί για ποσά και νούμερα στο κείμενο προς ψήφιση την Κυριακή το βράδυ 12/2/2012, είχε κουκίδες και τα νούμερα θα συμπληρώνονταν μετά την ψήφιση..... Τα συμπεράσματα δικά σας....
Η επιστήμη έχει κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια, μπορώ να το παραδεχτώ, αλλά αυτό δεν μπορεί με τίποτα να δώσει απάντηση στο φαινόμενο Παπανδρέου. Είτε υπάρχει πρόβλημα στις μπουζόπιπες και θέλουν καθάρισμα (μπορεί να μην του έκαναν το προγραμματισμένο service στα 100.000.000.000 km), είτε ζει και δραστηριοποιείται σε ένα παράλληλο σύμπαν με ροζ συννεφάκια και ιδανικές ουτοπίες. Πώς από το λεφτά υπάρχουν περάσαμε στο PSI και τώρα τελευταία στην πτώχευση; Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε το ζήτημα λέγοντας βαρύγδουπες φράσεις και αναφέροντας αλησμόνητες και φοβερές ατάκες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον άνθρωπο του μόχθου που είχε πιάσει τον τέως προθυπουργό και του είχε πει "για τη σωτηρία της χώρας θυσιάζω το μισθό μου" αναφερόμενος φυσικά στον υπό κατάργηση μισθό εκείνης της εποχής.
Προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να μας πείσει για όλα αυτά που τον είχαν διατάξει να μας πει και να μας πείσει. Υπαλληλάκος ο καημένος, πώς είναι αυτός που έρχεται να σου δώσει μία κλήτευση από ένα δικαστήριο που έχεις εις βάρος σου; Ένα τέτοιο πράγμα. Κλητήρας το παιδί.
Απλά απομένει η σφραγίδα. Όπως το σφάγιο περιμένει τη σφραγίδα από τον κτηνίατρο για να βγει στην ΑΓΟΡΑ, έστι και εμείς περιμένουμε τη σφραγίδα για να βεβαιωθούμε ότι πτωχεύσαμε. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι παύουμε να παραμένουμε σφαγμένοι! Το αίμα τρέχει κι εμείς (οι πολλοί, όχι όλοι) χορεύουμε δεξιά κι αριστερά σε ό,τι ρυθμό μας χτυπήσουν (δες, ζήλεψε, αγόρασε)
Το θέμα είναι ότι δυστυχώς ξεχνάμε.. Δε θυμόμαστε πράγματα που έχουν συμβεί και μας έχουν εξαγριώσει κι έτσι ο θυμός παραμερίζεται, αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν εξατμίζεται. Δεν εξαφανίζεται. Παραμένει ανενεργός μέχρι να ξανασυμβεί κάτι νέο και να θυμηθούμε πως πρέπει ξανά να νευριάσουμε με τα τεκτενόμενα. Κάθε φορά τα ίδια, αλλά αυτό που παρατηρείται είναι ότι σταδιακά, οι κατά καιρούς και σποραδικές πια εκφάνσεις θυμού, είναι σε μεγαλύτερη κλίμακα ή με βαρύτερες συνέπειες.
Στις μέρες που έρχονται το δεδομένο παραμένει ένα: τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Θέματα που υποτίθεται πως έιχαν λυθεί μια και καλή (Πανεπιστημιακό άσυλο μετά τη μεταπολίτευση) τίθενται υπό αμφησβήτιση και κλονίζονται. Επομένως, δε μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως σε ένα πλαίσιο συνεχών αλλαγών και βίαιων κοινωνικών κραδασμών θα παραμείνει κάτι σταθερό. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι και να γνωρίζουμε το μεταβαλλόμενο του πράγματος για να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε όταν, και αν έρθει.
Σε θέματα που δε χωράνε συζητήσεις μας είπαν: να το συζητήσουμε βρε παιδιά.
Κι εμείς τους είπαμε:
Σε θέματα που δε χωράνε συζητήσεις Μη σταματάς για κείνα πρέπει να μιλήσεις
