Έχουμε
κάμποσο καιρό να ανανεώσουμε τη στήλη μας, αλλά υπήρχε λόγος. Θα λέγαμε ότι
περάσαμε μία «κρίση» για τη συνέχεια της ύπαρξης αυτής της Ιντερνετογωνίας.
Ναι… περάσαμε!
Αναρωτηθήκαμε
ακόμα μία φορά ερωτήσεις όπως «γιατί blog;», «γιατί το κάνουμε;», «ποιος ο στόχος;», «τι κερδίζουμε;»
κ.α.
Αφορμή των
ερωτήσεων αυτών ήταν οι κουβέντες που έπεσαν σε ένα τραπέζι του καφέ, οι οποίες
αναφέρονταν σε κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες ύπαρξης blog από διάφορους «εξυπνάκηδες» ή
«αποτυχημένους» δημοσιογράφους οι οποίοι ψάχνουν να βρουν το δίκαιο, όχι από
την εφημερίδα πλέον αλλά από ένα blog. (και ακούστηκε και
κάπως απαξιωτικά.. «από ένα blog» πφφ..)
Κατά μία
άλλη έννοια, ο αριθμός των blog
είναι τόσο μεγάλος και έχει τόσο ποικίλες μορφές και απόψεις που χάνεται το
νόημα, η ουσία. Ποιο νόημα όμως, ποια
ουσία;
Αναρωτιόμαστε
λοιπόν, "what the fuck?!".
Και βέβαια όταν κάτι μεγαλώνει ασταμάτητα και απλώνεται υπάρχει κίνδυνος να
χαθεί το νόημα και η ουσία. Έτσι γίνεται με όλα.
Τότε λοιπόν
ο άνθρωπος έρχεται και χρησιμοποιεί ένα τεράστιο όπλο που το δόθηκε, ένα όπλο
που τον διαφοροποιεί από τα ζώα, τα φυτά, τις πέτρες… ένα όπλο που θα τον βοηθήσει στην εξέλιξή του,
ένα super μαγικό όπλο… και το όνομα αυτού, Διάκριση!
Χρησιμοποιώντας
λοιπόν διάκριση ο άνθρωπος μπορεί να κρίνει, αντικειμενικά ή υποκειμενικά, αν
το αντικείμενο μπροστά του είναι στα «μέτρα» του ή όχι. Ο κάθε άνθρωπος έχει
την ελεύθερη βούληση να γράφει, να δημιουργεί, να ζωγραφίζει ό,τι θέλει… ή
αλλιώς ό,τι έχει ανάγκη, έτσι δεν είναι; Οπότε και ο κάθε άνθρωπος έχει την
ελεύθερη βούληση να συνεχίσει να παρακολουθεί κάποιο blog ή όχι.
Γι αυτό
λοιπόν αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τη προσπάθεια αυτή, να γράφουμε «ό,τι μας
κατεβαίνει στη γκεφαλή» χωρίς να θέλουμε να αποδείξουμε κάτι, χωρίς να θέλουμε
να κερδίσουμε κάτι.
Κάποτε μία
μεγάλη φιλόσοφος είπε: «οι γνώσεις μου
είναι ο θησαυρός μου, μοιράζομαι τον θησαυρό μου». Να γιατί Blog.
Στέλνουμε
τους χαιρετισμούς μας σε εκείνους που με τον καιρό μαθαίνουμε ότι κούτσα-κούτσα
μπαίνουν σε αυτή τη γωνιά του Internet και ξοδεύουν μερικά λεπτά της ημέρας τους.
Με εκτίμηση,
Ο Διαβολάκης
και ο Αγγελάκης.
