1 εικόνα 1000 λέξεις (μέρος 2ο)

Σε μία παλαιότερη ανάρτηση είχαμε αναφέρει ξανά ότι 1 εικόνα = 1000 λέξεις. Τώρα, βέβαια, το concept είναι αρκετά διαφορετικό. 

Ο Shanghai Tango με έναν τρόπο τόσο απλό και στοχευμένο μας δίνει τη δική του οπτική σε πολλά και διάφορα ζητήματα, είτε βαρύνουσας σημασίας είτε δευτερεύουσας. Πάντως όπως και να έχει το θέμα τα σκίτσα του είναι απλά, απολαυστικά και καυστικά μερικές φορές.

Γιατί όλα είναι θέμα οπτικής!

Απολαύστε υπεύθυνα...

 Πηγή: boredpanda.com

Ζωολογικός κήπος Κολωνίας

Λοιπόν, παιδιά, καλώς σας βρήκα!
Αυτοί οι Γερμανοί μπορεί να είναι 1002 άθλια πράγματα αλλά... κάνουν και πράγματα που τί να πω; μπράβο τους!
 
Έχουνε που λέτε εκεί στην Κολωνία, κάπου στα δυτικά της Γερμανίας, στις όχθες του Ρήνου, έναν ζωολογικό κήπο που μπορεί να τον περιγράψει μόνο μία λέξη: τεράστιος!

Δεν ξέρω αν αρκεί να πω ότι περπάταγα 7 ώρες εκεί μέσα, περιπλανώμενος ανάμεσα σε ζώα που έβλεπα για πρώτη φορά από κοντά... (βλ. υστερόγραφο).

Το θέμα όμως αυτού του άρθρου δεν είναι το περιεχόμενο του ζωολογικού κήπου, αλλά το περιτύλιγμα! Ναι καλά διαβάσατε... το περιτύλιγμα! Και ευθύς αμέσως θα σας δείξω τι εννοώ:

ΥΓ: Τώρα όσον αφορά το γεγονός της αιχμαλωσίας εξωτικών ζώων για την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας του ανθρώπου, το θεωρώ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Τόσο απλά. Γι' αυτό και δεν ανέβασα καμία φωτογραφία από το εσωτερικό του ζωολογικού.

Πραγματικότητα ή Reality;

Τη λέξη «reality» τη γνώρισα αρκετά χρόνια πριν και έμαθα ότι σημαίνει «πραγματικότητα». Την πραγματική πραγματικότητα! Αυτή που ζούμε όλοι μας εκεί έξω... Αυτή που σε χτυπάει στα μούτρα μερικές φορές; Ε αυτή!

Άρχισα να πιστεύω ότι έχω σοβαρό πρόβλημα όταν εμφανίστηκαν και στην τηλεόραση εκπομπές που ήθελαν να οικειοποιηθούν τη συγκεκριμένη έννοια. Εκπομπές που αρχικά απλώς μιμούνταν μία συγκατοίκηση πέρασαν σταδιακά από πολλά επίπεδα: από το ξεσκάτισμα αγελάδων, στην επιβίωση με ακρίδες και φίδια, ως το τραγούδι (και καλά) και την απόλυτα χρονομετρημένη μαγειρική, ο όρος reality είναι για τα καλά στη ζωή των ανθρώπων που βλέπουν τηλεόραση -ναι υπάρχουν ακόμα!

Τώρα όμως το θέμα έχει πάει αλλού∙ και έχει πάει αλλού με ανησυχητική ταχύτητα. Όταν μαθαίνεις τη νέα σου γενιά σαν κοινωνία να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα είναι απόλυτα θετικό. Τι γίνεται όμως όταν μαθαίνεις τη νέα σου γενιά να μαγειρεύει με όλες τις ανέσεις και 1003 διαφορετικά σκεύη και να κάνει το ψώνιο της πραγματικότητα-reality; Ακόμα χειρότερα δε όταν κάνει το ψώνιο των γονιών πραγματικότητα! Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ένα 10χρονο να έχει για όνειρο ζωής να συμμετάσχει σε εκπομπή του mega… Κι εγώ είχα αντίστοιχες «λόξες» όταν ήμουνα πιτσιρικάς αλλά θυμάμαι τους δικούς να μου ρίχνουν μεγαλοπρεπή άκυρα, ουσιαστικά, προστατεύοντάς με.

Δεν ξέρω αν είναι μόδα, σημεία των καιρών ή κάτι άλλο, αλλά όλη αυτή η κατάσταση του να εκθέτω το παιδί μου σε ΛΑΘΟΣ ερεθίσματα και στη σάπια τους δημοσιότητα είναι το λιγότερο ανησυχητική! Αντί να παίζουν σε κάποιο πάρκο με παιδιά της ηλικίας τους σπάζοντας μούτρα και γόνατα, κάθονται και τραγουδάνε σε 4 τοίχους μπροστά σε 5-6 νοήμονες κατά τα άλλα ενήλικες διαγωνιζόμενα σε τι; Ποιος θα γίνει καλύτερος άνθρωπος μεγαλώνοντας; Όχι βέβαια! Ποιο θα πει την ατάκα που θα πουλήσει περισσότερο... Αν ο παιδικός βιασμός είναι 1000 φορές κακός, τότε ο ασυνείδητος βιασμός που περνάει απαρατήρητος μπροστά από τα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών είναι χειρότερος...

Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του, αλλά αν οι γονείς εθελοντικά ωθούν τα παιδιά τους στη λογική του celebrity και του να-σε-δείξει-η-τηλεόραση-για-να-φτιάξεις-τη-ζωή-σου, τότε δεν μπορούμε σαν κοινωνία να περιμένουμε και πολλά πράγματα από τις μικρότερες γενιές.

 

Το καλό το παλικάρι (BMC)

Έχουμε ακουστά τη λαϊκή παροιμία που λέει: «το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι». Ο προβληματισμός αυτή τη φορά είναι:  ποιο είναι τελικά αυτό το καλό παλικάρι ρε παιδιά; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του; Πώς το αναγνωρίζεις;  Δε μπορεί, κάτι θα υπάρχει.

Το μυαλό είναι ένα μικρό παιδί που του αρέσει να παίζει, όπως αρέσει σε ένα μικρό παιδί να παίζει. Ασταμάτητα. Προφανώς και ένα τέτοιο ερώτημα για κάποιο νοήμων άνθρωπο να είναι αιώνιος προβληματισμός ή απλά ασήμαντος. Ε ναι, λοιπόν, σε αυτή τη μικρή ιντερνετογωνία θα δώσουμε κάποια χαρακτηριστικά του καλού παλικαριού γιατί εμείς μπορούμε να πάρουμε θέση, να πούμε.

Ξεκινώντας, θα ξεκαθαρίσουμε ότι δε μπορούμε να δώσουμε ένα σαφή ορισμό, ούτε ξεκάθαρο, ούτε απόλυτο. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δε μπορούμε να το εξηγήσουμε κάπως.

Δηλαδή, απλά - απλά, ξεκινάμε λέγοντας ότι το καλό παλικάρι Αγαπάει. Με Α κεφαλαίο. Ξέρει να Αγαπάει την οικογένειά του, τους φίλους του, τη σύντροφό του, τα ζώα, τα δέντρα, τα βουνά, τις θάλασσες, τη φύση. Το καλό παλικάρι λέει ευχαριστώ. Ξέρει να εκτιμάει, ξέρει να είναι ευγνώμων.  Το καλό παλικάρι είναι έντιμο. Κρατάει το λόγο του και δεν προδίδει… ακόμα κι αν δεν κρατήσει το λόγο του, ξέρει να ζητάει συγνώμη και να ψάξει τρόπους να ανταποδώσει.

Να ένα ακόμα καλό χαρακτηριστικό του καλού παλικαριού. Ξέρει ότι «χίλιες φορές κι αν πέσω, χίλιες και μία πρέπει να σηκωθώ». Ξέρει να υπομένει, ξέρει να επιμένει. Δεν το βάζει κάτω, προσπαθεί.

Ξέρει να γελάει και ξέρει ότι πρέπει να κάνει και τους άλλους ανθρώπους να γελάνε. Γνωρίζει ότι το γέλιο είναι ζωή και τροφοδοτεί τη στιγμή που το απαιτεί. Ακόμα κι αν στερέψει από γέλιο, ξέρει να «γεννάει» γέλιο.

Το καλό παλικάρι ξέρει να εκμεταλλεύεται τη ζωή και να ζει έντονα. Να εργάζεται ακούραστα όταν είναι η ώρα και να ξεκουράζεται επίσης όταν είναι η ώρα. Ξέρει ότι μια ζωή την έχουμε και δεν πρέπει να χασομεράει. Επίσης, το καλό παλικάρι ξέρει να βοηθάει. Ξέρει να δίνει βοήθεια πριν του τη ζητήσουν, γιατί νοιάζεται. Βοηθάει. Βοηθάει πολύ, τους ανθρώπους, τα ζώα, τη φύση. Σέβεται. Έχει μάθει ότι ο σεβασμός είναι απαραίτητος για την συμβίωση και την ομόνοια. Σέβεται ορατά και αόρατα.

Εν τέλει το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι.

Τα παραπάνω μπορεί να θεωρηθούν απλά και αυτονόητα. Κι όμως. Όταν  κάναμε αυτήν την ερώτηση σε ανθρώπους γύρω μας, δυσκολεύονταν να πάρουν θέση. Τους «κόμπλαρε» μάλλον η λέξη «καλό» και έτσι ψάχνανε τρόπους να ορίσουν τι είναι το «καλό». Να διευκρινίσουμε πρώτα τι είναι το «καλό», το «καλό» είναι κάτι σχετικό, δεν υπάρχει «καλό»… Από τα καλύτερα που ακούσαμε ήταν κάποιες διαπιστώσεις όπως «το καλό παλικάρι είναι σαν τον Αϊ Βασίλη, δεν υπάρχει!» όπως επίσης «το καλό παλικάρι είναι εκείνο που θα μοιραστεί ένα τοστ. Ούτε εκείνο που θα το φάει μόνος του, αλλά ούτε εκείνο που θα το δώσει ολόκληρο».

Σαφώς και το «καλό» είναι μία πολύ σχετική έννοια και ίσως να είναι η πιο σχετική απ’ όλες. Όμως, με απλά παραδείγματα, με απλά λόγια, με απλές σκέψεις, με απλούς ορισμούς μπορούμε να το δούμε και να το νοιώσουμε. Μπορούμε και έτσι να το μεταβιβάσουμε.

Έτσι, αν τύχει ποτέ και έρθει ένα παιδάκι 6 χρονών και σας ρωτήσει «τι είναι το καλό παλικάρι» … καλό είναι… να του πείτε ότι το καλό παλικάρι είναι εκείνο το παιδάκι που Αγαπάει τους γονείς και τους Φίλους του. Που λέει ευχαριστώ και Συγνώμη. Που βοηθάει τους Ανθρώπους. Που λέει Καλημέρα. Και καθώς μεγαλώνει θα μάθει μόνο του τις λεπτομέρειες…

Μην του πείτε, τι εννοείς «καλό»; Όπως επίσης μην του πείτε, είναι κάτι σχετικό. Δε θα καταλάβει.

Bmcakis@gmail.com

Μεγάλοι συγγραφείς γράφουν τις πιο μικρές ιστορίες του κόσμου

Έπεσε ένα βιβλίο στα χέρια μου τις προάλλες με τίτλο «Μεγάλοι συγγραφείς γράφουν τις πιο μικρές ιστορίες του κόσμου» που περιέχει μέσα ιστορίες από πράγματι μεγάλους συγγραφείς ανάμεσά τους οι Άντον Τσέχοφ, Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, Φραντς Κάφκα, Μπέρτολτ Μπρεχτ και άλλοι. Ιστορίες που κάποιες είναι απλές, λιτές και με λίγες κουβέντες και άλλες εντελώς ακατανόητες ή δύο τριών σελίδων.

Όπως λέει και η περίληψη του βιβλίου «Ένα βιβλίο γι’ αυτούς που δεν έχουν χρόνο για διάβασμα, ή γι’ αυτούς που δεν έχουν διαβάσει ποτέ μέχρι το τέλος ένα βιβλίο, επειδή απλώς ήταν πολύ μεγάλο ή πολύ βαρετό».

Όντως κάποιες ήταν ακατανόητες γιατί δεν γίνεται να τα καταλαβαίνουμε όλα σε αυτή τη ζωή όπως αυτή του Άντον Τσέχοφ με τίτλο «Το τέλος» που αναφέρει:

Ένας νεαρής ηλικίας άνθρωπος είχε μαζέψει ένα εκατομμύριο λίρες, κάθισε πάνω τους και τίναξε τα μυαλά του στο αέρα.

Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, υπάρχουν πολλές ιστορίες μέσα στις 140 που εμπεριέχονται στο βιβλίο που απαιτούν χρόνο για να κατανοηθούν πλήρως. Υπάρχουν όμως κι άλλες που απλώς είναι πολύ όμορφες και θα ήθελα να τις παραθέσω...

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ - Ο Μικρός Πρίγκιπας και ο έμπορος

«Καλημέρα» είπε ο Μικρός Πρίγκιπας.

«Καλημέρα» είπε και ο έμπορος.

Ο έμπορος πουλούσε κάτι τελειοποιημένα χαπάκια που κόβουν τη δίψα. Παίρνεις ένα και περνάει μια βδομάδα ώσπου να ξαναδιψάσεις.

«Γιατί τα πουλάς αυτά;» ρώτησε ο Μικρός Πρίγκιπας.

«Είναι μεγάλη οικονομία χρόνου» είπε ο έμπορος. «Οι ειδικοί λογάριασαν ότι γλιτώνεις έτσι πενήντα τρία λεπτά τη βδομάδα».

«Και τι τα κάνεις αυτά τα πενήντα τρία λεπτά;»

«Τα κάνεις ό,τι θέλεις...»

Εγώ, σκέφτηκε ο Μικρός Πρίγκιπας, αν είναι πενήντα τρία λεπτά στη διάθεσή μου, θα πήγαινα με την ησυχία μου ως την πηγή...

Η επόμενη ιστορία μπορεί και να παρουσιαστεί σαν κάποιο σύγχρονο ανέκδοτο.

Αμβρόσιος Μπηρς - Το αντίδοτο

Μια νεαρή στρουθοκάμηλος έτρεξε στη μαμά της σκούζοντας από τους πόνους και με τα φτερά της σφιγμένα στο στομάχι της.

«Τι έφαγες;» ρώτησε ανήσυχη η μαμά.

«Μόνο ένα κιβώτιο πρόκες» ήταν η απάντηση.

«Τι;» είπε η μαμά. «Ένα ολόκληρο κιβώτιο πρόκες στην ηλικία σου; Με τέτοια καμώματα κάνεις μεγάλο κακό στο εαυτό σου. Τρέχα γρήγορα, παιδί μου, να καταπιείς μια τανάλια».

Και τέλος, γιατί πώς να το κάνουμε, δε γίνεται να κάνουμε ολόκληρη την αναπαραγωγή του βιβλίου! μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία με κάτι σκαντζόχοιρους και μία παγωμένη νύχτα...

Άρθουρ Σοπενχάουερ - Οι σκαντζόχοιροι

Μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, μια παρέα σκαντζόχοιροι στριμώχτηκαν κοντά κοντά για να ζεσταθούν και να μην ξεπαγιάσουν. Όμως με το που άρχισαν να αγκυλώνονται, πάλι απομακρύνθηκαν. Κάθε φορά λοιπόν που είχαν ανάγκη να ζεσταθούν, συνέβαινε το δεύτερο κακό∙ έτσι πήγαιναν πίσω μπρος από το ένα βάσανο στο άλλο, μέχρι που βρήκαν μεταξύ των δύο κακών μία λογική απόσταση, από την οποία μπορούσαν να τα αντέξουν.

Κι αυτή την απόσταση την ονόμασαν ευγένεια και καλούς τρόπους.

ΥΓ: Κι εδώ αποδεικνύεται το ρητό που λέει ότι το μέγεθος δεν παίζει ρόλο!

Παρεμπιπτόντως τσεκάρετε αυτό το -τύπου- ντοκιμαντέρ που ο δημιουργός το ονομάζει cock-umentary σχετικά με το μέγεθος... Άσχετο!